Fréttir og tilkynningar
Puttarnir eru augun þeirra
Stoltar Íva og Snæfríður standa hér við verkin sín Slönguheimilið og leikfanga- og fimleikalandið, þar sem m.a. má finna slöngutemjara.
Frumlegt Listaverkin á sýningunni eru sérlega forvitnileg og ekkert vantar upp á litagleðina enda unnu blindu og sjónskertu börnin þau úr nammi og ýmsu öðru óvenjulegu efni.
Fléttuormar Íva fléttaði saman nammislöngum og bjó til þetta fallega listaverk.
Litagleði Flísar, leir og ýmislegt fleira var notað til að búa til löndin.
Ilmandi listaverk úr litríku sælgæti gleðja augu þeirra sem sjá. En þau gleðja líka þá sem ekki sjá en nota fingurna til að skoða og skapa. Kristín Heiða Kristinsdóttir hitti tvær kjarnakonur sem láta ekkert stoppa sig þótt augun nýtist þeim takmarkað.
Ég er alveg ákveðin í að ég ætla að verða myndlistarkona þegar ég verð stór og kannski líka læknir,“ segir Snæfríður Ingadóttir, sex ára, en hún er ein af átta börnum, blindum og sjónskertum, sem unnu forvitnileg þrívíð verk sem nú eru til sýnis á Torginu í Þjóðminjasafninu. „Ég ætla að verða söngkona og píanóleikari enda er ég að læra á píanó,“ segir Íva Marín Adrichem, níu ára, sem einnig er í þessum frábæra hópi barna. Listaverk þeirra eru úr óvæntum efniviði eins og nammi, leir, flísum, tannstönglum og ýmsu öðru, en unnið var út frá áferð, lykt og hljóði efnanna.
Verkin unnu krakkarnir í Myndlistaskóla Reykjavíkur og þrjár listakonur kenndu þeim, þær Brynhildur Þorgeirsdóttir, Gerður Leifsdóttir og Margrét H. Blöndal.
„Þær voru allar mjög góðir kennarar en Brynhildur og Gerður voru svolítið ákveðnar. Margrét átti hugmyndina að því að nota nammi í listaverkin og það var mjög gaman af því að það er svo góð lykt af því. Við áttum að upplifa nammið í gegnum önnur skynfæri en munninn og máttum helst ekki borða það, en ég stalst nú stundum til að stinga einum og einum bita upp í mig,“ segir Íva og hlær.
Ekkert mál að vera í ballett og fimleikum
Íva er alveg blind en Snæfríður er sjónskert, hún hefur tíu prósent sjón. Á myndlistanámskeiðinu bjuggu þær meðal annars til töfrasprota og landsvæði, þar sem litagleðin er mikil.
„Mitt heitir Leikfanga- og fimleikalandið. Ég vandaði mig ótrúlega mikið við að búa það til. Ég gerði slöngutemjara úr leir sem er hluti af þessu landi og hann er með fílafætur. Kennararnir sögðu að hann væri eins og fílamaðurinn,“ segir Íva.
„Stóra listaverkið mitt heitir Slönguheimili og þar er til dæmis kennileiti sem ég bjó til úr leir en það er klettur með holu í gegn,“ segir Snæfríður.
